Españistán, por Aleix Saló

Como entender "o cristo" nunha linguaxe sinxela, de rúa, e en pouco tempo. E, de paso, cun sorriso. Poden vir mil analistas, economistas ou políticos a explicalo que ninguén o faría mellor. Que anoten nos staff dos partidos. De obrigada visión.

Fai un Sol de carallo

É moi difícil saber o que pasará e en que quedará todo esto. Pero algo está claro: España, afeita a padecer a cara mais amarga da historia nos grandes procesos de cambio, ou moito antes, exportando a conquista e o imperialismo, está conseguindo exportar unha mensaxe ao mundo que calará moi fondo nos demáis pobos. É posible esixir os dereitos civiles, sociais e políticos pacificamente e na rúa. Facer unha Revolución. Agora que os poderosos están collendo medo é cando haberá que plantexar como se canaliza toda esta forza, que parece imparable. Nada está conseguido aínda.

Na Praza do Sol e nas demáis mobilizacións e acampadas por todo o mundo hai milleiros de valentes que só queren: mais e mellor democracia, mellor calidade de vida e unha volta á Razón. Simplemente. Despois das eleccións municipais do domingo empeza unha nova etapa, sí ou sí. A sociedade deu sobradas mostras de estar preparada e de ir infinitamente por diante das caducas estruturas de poder. Terán que adaptarse, sí ou sí.

Esa Revolución non será televisada, estáse vivindo dende Internet (e nas rúas):

http://www.soltv.tv/soltv/index.html

Rompeu a baralla

E non hai volta atrás.

...e chegou a España

Asinado: A "generación ni-ni".

"Apaga la televisión. Enciende tu mente"
"Madrid será la tumba del pasotismo"
"Botín, cabrón, trabaja de peón"

"No somos antisistema, el sistema es antinosotros"

"Si no nos dejáis soñar, no os dejaremos dormir"
"Rebeldes sin casa"

"Poco pan y pésimo circo"
"People of Europe: rise up!"
"Error del sistema: #spanishrevolution"
"Queremos soluciones. Y las queremos YA"

"Es el momento, ya que cambiamos el salón, pintemos el dormitorio: IIIRepública"
"El poder nos teme porque la revuelta enamora"

"Me gustas, Democracia, porque estás como ausente"

"Quiero un país en donde la Cultura sea la Princesa del Pueblo"

(Menudo botellón o da Plaza del Sol)

QUE É GALICIA? por LOIS PEREIRO

Galicia... data

Run...

A. Auga. Aire. A Amnesia do vencido, a Atracción do Abismo, a Árbore xunta á Árbore, e a alegría do espazo circundante. A alma é o Atlántico e é o cantil o corpo da súa chamada Atroz.

B. Barroco: a Beleza usual feita materia en pedra no Bordo do Bosque omnipresente.

C. Calma. Castelao, Curros, Cunqueiro, Cultura, Celebración e Culpa: unha conciencia Céltica do Cosmos.

D. Difícil definir esa Dor, Dobregar o Destino, conseguir que o Desexo nos siga sendo útil. (Diluvia)

E. Espiral no Espazo Esférico. Emigración: Estímulo do noso Exilio interior que nos leva polo leste cara a Europa, polo mar cara ao Éxito e cara á Enfermidade, e sempre cara ao Eterno Extrañamento do Espírito.

F. Fogo de Fogar. Fantasía. Fábricas, Febre e Formas do Futuro, Figuras do pasado. O Fenómeno atmosférico da Felicidade, e todas as Festas do mañá...

G. Gráficas do Granito, auga e silencio, onde transborda a alma da Gulfstream. O xemir das Gaitas, e no carácter esa amable presenza da Graxa.

H. Historia: Herbicida o esquecemento. A Humidade, o "Horror vacui" e a Humildade impídennos converter a Historia en Heroísmo. Nosa Herdade adestrada na fuxida, coa sabedoría das feridas vellas, por nosas propias mans soamente vencidos.

I. Ironía: arte de converter o Inferno nun conto de Inverno.

J. Son oriental. Rotundidade sureña.

K. Kilowatios por terra mergullada.

L. Loito: manchas na paisaxe, bólas negras sobre o tapete verde.

M. Lega Mortos o Misterio da Música, pero o Miño vaise levando ese Misterio ao Mar.

N. Norte. Noite. Néboa. Negro: materia poética nacional.

Ñ. Nh/ gn/ ñ.

O. Oeste: "Galicia atende e obedece á chamada do Oeste" (R. Otero Pedrayo). Tantos séculos de Ofensas e de Esquecemento crean anticorpos no Organismo dun pobo, e esa continua Ofensa da historia xerará no Orgullo deste pobo apracible o destrutivo Osíxeno do Odio, a Obsesión do fracaso e da culpa.

P. Poesía. Patria. Paixón. Perigo de extinción, perdidos en nosa propia Pureza, da necesidade de ser un Pobo. A nosa indiferenza alimentará o Proceso de autoxenocidio que vivimos. Paisaxes dispersas, aliñados entre os Perfís do Pasado, coa Presenza dunha vexetal sensación de eternidade. Paixón e Poses "punk", reflexos Postmodernos e altas horas nos diques urbáns da noite.

Q. Química da dor Quintaesencia do medo. Aí, pegado a min, quen ri?

R. Río: o Rumor da vida, a Relixión das augas. As Risas xorden sempre onde Reina a calma, na quietud profunda de quen coñece o Risco e domínao. Rural: corre sangue Rural por estas veas; e se algunha vez a Razón opón Resistencia, recoñécese o galego na terra, na lenta vitalidade da árbore, na invencible Resignación da herba.

S. O Son da Soidade e o Silencio. O Salvaxe Sarcasmo dos Soños do presente, e a Silente atracción polo Suicidio: o Sil. O Miño é o noso Sangue, o Sil a súa Sombra. Serenos e Sombríos, finalmente transcende o Sorriso astuto.

T. Terra. E o Tempo, e o Trastorno e as súas Tebras. A Tradición dunha triste Tenrura. A Terra é o principio, e todo existe nela e para ela.

U. Utopía: compaxinar o desexo e a necesidade dos nosos soños.

V. Vacas en Vales mollados, e a férrea Vontade dos Vellos encadeados á terra, co Vicio do seu fatalismo escéptico. Verde. Verde e máis Verde sobre outros Verdes, e por detrás: Verde.

W. Whisky: noite urbana. Galicia é Wagneriana, ou é máis ben un Wolfgang Amadeus enfermo de paisaxe, soñando con Sibelius?.

X. 25 de Xullo.

Y. e

Z. Fin

LOIS PEREIRO. Do libro POEMAS 1981/1991

Imperio sutil e ocaso dos deuses

Chama a atención o poder do que dispón a cultura de masas para fabricar, apadriñar e derrubar mitos empregando sutilmente os medios de comunicación e demais ferramentas para dirixirnos pola dirección correcta coa fin de producir e reproducir as liñas de pensamento axeitadas. Sobre isto e moito mais, e afondando ata o inimaxinable, reflexionou o escritor experto en semiótica Umberto Eco (entre outros) no traballo Apocalípticos e integrados.

O asunto do asasinato de Osama Bin Laden abre unha multiplicidade de temas susceptibles de estudar mais alá do significado como fito histórico que ten e das consecuencias políticas e de seguridade, da perigosa xustificación implícita do procedemento da tortura para conseguir información no gulag de Guantánamo, e alén do debate centrado nas contradicións que para o sistema democrático mailos seus límites supón a execución extraxudicial (por moi combatente inimigo que fose) ou os problemas e riscos que se derivarían dun hipotético “xuízo xusto”. Son comprensibles, dende o plano humano e no contexto, as reaccións desencadeadas por mor da noticia do pasamento do fundamentalista wahhabista pero non deixan de sorprender tamén ata que extremo os instintos primarios, o cinismo e a sede de vinganza actúan como o motor que alimenta un determinado xeito de ollar o mundo dende unha ampla parte da sociedade e caste dirixente, civil e militar, estadounidense. A historia do far west marcou a fogo o subconsciente colectivo e non hai mais que ver cal foi o desafortunado nome co que bautizaron a operación que rematou coa vida do “primeiro terrorista global”, e a súa escenificación perante a opinión pública interna e mundial.

Pero quixera quedar cunha noticia que pasou lixeiramente desapercibida: resulta que a Coca-cola está de aniversario. Ao parecer cumpre 125 anos. Parabéns! Descoñezo se por casualidade ou non, o inimigo público número un, o diaño feito carne agochado nunha rexión remota dun remoto país, tiña unha inconfesable debilidade incompatible co seu odio visceral á superpotencia e aliados: seica bebía Coca-Cola en cantidades industriais. Por un tubo, vaia.

Oopart é o acrónimo en inglés de Out of Place Artifact (artefacto fóra de lugar), e fai referencia a obxectos atopados en lugares ou épocas que se presupoñen imposibles debido ás súas características inmanentes. As latas de Bin Laden ben poderían ser inventariadas coma un novo tipo destes, mesmo á altura do Mapa de Piri Reis ou da Batería de Bagdad, ou ata (que mal pensado son) podería considerarse unha estratexia premeditada para vernizar de benevolencia a cuestionada hexemonía da cultura presuntamente única e unívoca. A mensaxe proxectada non é outra que a dun infiel asasino de masas incapaz de resistir a sedución da “chispa da vida” e, por extensión, do american way of life. Mesmo a besta, a reencarnación do mal mais absoluto e execrable, mete por vea “chutes” de refrescante bebida carbonatada! Mira se somos bos!

Semellante sorte correron outras iconas contra-hexemónicas: Fidel Castro, coma retratou Oliver Stone no filme-documental Comandante, é un incorrexible adicto ás superproduccións hollywoodienses, calza Nike e viste chándal Adidas. A fotografía de Korda do lexendario Che ou a recorrente imaxe de Mao tamén as apropiou o capitalismo, reducíndoas a pop art ou, mais ben, a elementos kitsch. Baleirándoas de contido. A saber se Nikita Jrushchov paseaba pola Ruta 56 californiana nunha Harley Davidson ou nun elegante Cadillac, parando en todo canto MacDonald´s atopaba, e gozando da esencia da liberdade.

Sexa como fose, o certo é que a caída de Osama terá consecuencias. Descoñecemos ata o momento cales, cantas e de canta profundidade, pero podería representar un golpe moral e simbólico importante, non definitivo, para a estrutura do fanatismo relixioso violento e organizado que promete a Yihad internacional, desconcertada coas revoltas árabes. Procuraba un ocaso dos deuses para Occidente e os réximes colaboracionistas e, en certa maneira e a dez anos vista, algo conseguiu. Pero a Coca-cola, a verdadeira deusa desta historia, sobreviviulle.

Xornal

MundoGaliza
GaliciaHoxe

El ocaso de los dioses-Wagner

Goberno Lego e mourinhizado

Fai unha semana Francisco Caamaño, Ministro de Xustiza, alcumou ao goberno de Feijóo como “de figuriñas de Lego”, referíndose á marca danesa de xoguetes que aledara un chisco mais a infancia de moitos cativos, entre os que me atopo. Aquelas eran (aínda o son) unha colección inxente de pezas de plástico con diferentes formas e cores coas que podías construír, ensamblar, moldear e derrubar todo un universo paralelo e en miniatura ao teu antollo, a imaxe e semellanza ou non, do mundo adulto. Calquera historia que a imaxinación che permitise era posible, asegurando horas de entretemento e altas doses de felicidade.

Hai algo disto na práctica habitual da Xunta de Galicia dende que se produciu a restauración popular, e por iso coido que a definición de Caamaño foi axeitada: é un goberno que dedica o groso dos esforzos a derrubar o que comezaran a erguer no anterior en múltiples materias (dependencia, igualdade, educación, sanidade...), e a desatender boa parte das súas obrigas. Perde tempo facéndonos crer que fai, pero en realidade está xogando. Semella que acaba de abrir a caixa do regalo e continúa probando, aínda que van xa dous anos: hai pezas que non lle encaixan ou o fan polas bravas. O pouco que intenta artellar, pola contra, non é algo práctico senón unha realidade allea, superflua e ás veces hipertrofiada. Véxase o artificial conflito lingüístico, potenciado ata a extenuación para confrontar, dividir e entronizarse como paladín da liberdade. De normalización e respecto polo ga-lego hai máis ben pouco. Xa se ten abundado no tema.

A maiores dá a impresión de que os conselleiros están tamén en mans dun neno bastante retorcido e que se divirte reproducindo filias, fobias, complexos e soñando cun futuro repleto de grandeza. O ton xeral destes dous anos caracterízase por un marcado perfil presidencialista e pouco colexiado. Ninguén se atreve a desviarse un mínimo. Non hai voces discordantes. Eu non de-lego! Pero sobre todo é pouco efectivo. Non entanto (é ben coñecido) o desemprego aumenta tres veces por riba da media estatal e as figuras humanoides de cor amarela que compoñen a súa particular paisaxe irreal, neste caso, son de carne e óso. Para el o xogo trae defectos de fábrica, pero non se preocupa moito por arranxalo. Parálise, inacción e insensibilidade social debuxan a primeira metade de mandato. Mais, en castelán, “lego” ten outras acepcións. Segundo o dicionario da RAE a primeira delas alude a quen non ten ordes clericais. Aquí habería moito do que falar, e non sería de bo gusto entrar. A segunda refírese a aquel carente de letras ou de novas. Está claro que hai coñecedores do dereito e das leis entre os membros do goberno, aínda que non se note cando a xustiza lles quita a razón segundo en que asuntos. Tema eólico inclusive.

Que foi primeiro? A “berlusconización” ou a “belenestebanización”? Non o teño claro, pero o que si parece evidente é que o paso seguinte é a “mourinhización”. Confúndese a política con Punto Pelota. Os telexornais fan o propio, e da TVG non ía ser menos. Esta afecta transversalmente, e non só no goberno do noso país. Consiste en confundir autoridade con autoritarismo, en enlamar o terreo de xogo con tódalas artes habidas e por haber e na falla de respecto polo adversario, desautorizando as institucións que rexen e arbitran. Elevando a voz ata que nada se entenda. Tamén en facer do branco negro e proxectarse como vítima fronte a todo e fronte a todos. Feijóo debía xa ser fiel seguidor do individuo cando adestraba a poucos quilómetros de Vigo.

XORNAL

Euskadi pacifista

Documental moi recomendable sobre a resolución do conflito vasco, da TV3 catalana. Diferentes organizacións traballan pola paz, entre elas Lokarri, que tamén sae no video. Na súa representación fala Paul Rios, que fai semanas estivo en Compostela invitado polo Movemento Estudantil Universitario. Imprescindible velo para comprendelo todo dende outra perspectiva.

Enquanto há força

Outro "25 de Avril" mais, e van 37. Hoxe Portugal, e seguramente boa parte de Europa, necesita un novo pulo. Os ditadores non se chaman Salazar ou Franco pero a ditadura do neoliberalismo tamén é opresiva e perigosa.

Durmir na democracia

Cúmprense dous anos da chegada ás cadeiras do “sultanato”, agora “austero”, de Feijóo009. Fica na beira como se produciu porque, dende o punto de vista estritamente formal, foi incuestionablemente democrático. Campaña negativa e sucia, pero eficaz.

Son fondas e prolixas as análises sobre este bienio negro, e aproveito para recomendar un dossier recollido no último número da revista Tempos Novos, onde sinaturas relevantes como as de Antón Baamonde, Filipe Díez ou Manuel M. Barreiro, entre outras, fan unha radiografía do que deparou o regreso á Xunta dun PPdeG que transita entre o peor do fraguismo e o mais perigoso da nova dereita emerxente na procura do seu momento para ancorar. A que confunde os medios cos fins e o partido coa administración. O balance, pois, non pode resultar mais negativo, lamentablemente. Son tan graves as medidas de contrarreforma e a involución que sería tedioso e semellaría hiperbólico nomealas todas, pero o nivel de destrucción do camiño proposto polo morno cambio representado na lexislatura do goberno da esquerda galega non atopa parangón. Institucións como o Consello da Cultura, o Consello Consultivo, a RAG e mesmo o TSXG téñenlle dado as costas e rexeitado as irresponsables decisións e indecisións, aínda que o goberno dispón de recursos suficientes para deslexitimalas e identificalas con intereses partidistas mediante o regreso a unha liña discursiva antipluralista e maniquea. O mais enigmático e destacable é a ausencia de políticas, plans con contido real e actuacións encamiñadas á resolución e prevención dos problemas en distintos campos. Deixación de funcións.

Esta nova dereita descastada e chabacana, que mesmo perde habitualmente as formas, fixo unha mistura explosiva entre unha sorte de libertarismo á americana mailas patoloxías tradicionais do rancio conservadurismo español. Conta coa inestimable colaboración dunha maioria social confusa, cansa e que introduce no saco tódalas opcións (posiblemente polos erros, incoherencias e traizóns a sí mesmas).

Debería graffitearse en cada rúa das vilas e cidades a coñecida máxima: “Quen dorme en democracia érguese en ditadura”, por aquelo de telo presente. Senón que pregunten en Italia. Chegou o momento. Agora é cando. E Galicia é onde experimentan co modelo chamado a estenderse no resto do estado. Concibido dende os centros de poder mais afastados do común dos mortais: recentralización política debuxada, retroceso en conquistas de dereitos e maior acumulación financieira e capitalista son as intencións inmediatas dunha corrente que gaña adeptos, convertida nun run-run transversal desafiante. A síntese non pode ser mais perigosa para dependentes, estudantes, investigadores, desempregados, emprendedores, enfermos, mariñeiros, etc... por non falar do abandono en Medio Ambiente, Industria, infraestruturas... e por non lembrar os ataques continuados e o desprezo gratuito á identidade colectiva dende o insultante cosmopailanismo que caracteriza á maioría dos membros do goberno galego, ben extraídos de clases medias que renegan de sí mesmos ou ben das faccións mais ortodoxas, elitistas, castelanistas e clericais da dereita nostálxica.

Na rúa houbo tamén certa contestación pero as formacións opositoras non son quen de aglutinar o descontento por mor da súa mellorable situación interna. Feijóo dotouse dunha aura de bo xestor debido ao abuso da propaganda, ao control descarado da RTVG e ao uso da publicidade institucional para mercar noticias favorables nos xornais afíns que, por certo, son maioría aplastante. En dous anos practicouse unha política de terra queimada, desapareceu Galiza da axenda da reformulación do Estado Autonómico ao adiar a reforma do Estatuto e o goberno parapetouse no vitimismo mais infantil, mesmo negando competencias e capacidade en materia de emprego, onde recurtou 64 millóns de euros para políticas activas e empeorando rapidamente os diferenciais respecto do conxunto estatal. Sabe que, canto peor, mellor. Alomenos no curto prazo e namentres non esperten os entretidos.

Xornal

MundoGaliza

Viva a República!

Como cada 14 de Abril recordamos a data da proclamación da II República española. Grazas a este periodo de avances sociais e unha Constitución vangardista en moitos aspectos hoxe España vive nun rexime democrático, moi perfectible. Aquela etapa foi truncada polas armas e 40 anos de tiranía e opresión. Algún día haberá que pechar o círculo e celebrar a terceira. Agora, mais que nunca, percibese o momento de avanzar nesa liña. Os valores que representa están mais que vivos.

ESPECIAL DIARO PUBLICO (España amanece republicana)

Paul Rios en Compostela

O día 6 de Abril estivo o Coordinador de Lokarri, Paul Rios (acompañado por Manuel Dios, do Seminario Galego de Educación para a Paz) na Facultade de Ciencias Políticas da USC invitado polo Movemento Estudantil Universitario (MEU) para impartir unha charla sobre a situación do conflito vasco a día de hoxe, "Expectativas de Paz en Euskadi". Achegáronse unhas 50 personas ao acto.

Lokarri, en euzkera, significa "o que sirve para unir". É o nome dun movemento cidadán formado en 1992 que ten como principios promover un acordo plural e unha consulta popular como eixos vertebradores da conciliación para a resolución do conflito. Leva case dúas décadas de traballo, promovendo accións encamiñadas á reconciliación e á facilitación de contactos para establecer un proceso de paz irreversible, xusto e perdurable en Euskadi. É unha organización social independente que loita pola normalización, a non-violencia, o respecto polos DDHH, o diálogo sen exclusións e unha mesa de partidos.

Fomentar a participación da cidadanía vasca nun proceso que leve a un escenario e un acordo que respecte a vontade popular do pobo vasco mediante procedementos estritamente democráticos é a súa razón de ser.

Mais info:

lokarri.org

paulrios.net

Xornal

GaliciaHoxe

Movemento Estudantil Universitario

Portugal

En vísperas do 25 de Abril confírmase "o rescate" de Portugal. "Os mercados" non dan tregua.

A longa loita dos pobos

Erguinme hegeliano. O bo do filósofo alemán decía que “a lectura dos xornais é a oración matinal do home moderno”. Daquela o lixo televisivo e a confusión da Internet non adormentaran as consciencias...

O argumento mais empregado polos que se opoñen desde a esquerda á intervención en Libia para atacar aos que non se opoñen radicalmente (tamén desde a esquerda) adoita ser simple: sodes vitimas da manipulación desinformativa. Coido que todo é mais complexo aínda que sexan denunciables os abusos da mediocracia maila plutocracia, como tamén calquera extralimitación no uso da forza e outras consecuencias impredecibles e indesexables que puideran producirse.

O que acontece é dunha magnitude maiúscula, alomenos tan relevante como a descomposición do imperio soviético. E dá lugar a paradoxos e contradiccións non menos significativas: pacifismo sempre e baixo tódalas circunstancias? apoio á autodeterminación dos pobos no abstracto ou tamén no concreto? Venda previa de armamento, control dos hidrocarburos, neocolonialismo... Ben é certo que, se ollamos atrás, deberiamos manter cautela á hora de emitir xuízos e posicionarse sen contravir valores e principios.

Cada país da rexión ten unhas características tribais, cultural-relixiosas e socioeconómicas específicas. Cada un deles xoga un papel no taboleiro xeoestratéxico e emerxen inconfesables intereses das potencias occidentais. Pero todos comparten causas explicativas do que a maioría dos analistas deron en chamar a Primavera Democrática das súas sociedades: o espertar como pobos aborrecidos do sometemento a reximes corruptos e autoritarios, nalgún caso vernizados dun cúmulo de ideoloxías con obxectivos mais ou menos bondadosos a primeira vista. As mais das veces coa complacencia cínica das “democracias occidentais” e do conxunto da “comunidade internacional”. Estes motivos recóllense sintetizados nun artigo de Ignacio Ramonet, titulado Cinco causas da insurrección árabe: a crise económica, a situación climática e as súas repercusións na suba dos precios alimentarios, a caída do turismo ou as imposicións do FMI configuran unha chea de circunstancias que, xunguidas a outras de índole histórica e política, fan destes territorios o caldo de cultivo dunha bomba social que estalou en poboacións eminentemente mozas, azoutadas polo desemprego e coa descorazonadora imposibilidade de fuxir a unha Europa que restrinxe o paso pero que soñan alcanzar a través das pantallas. Terra de oportunidades, pensan equivocadamente. A faísca que representou as revelacións de Wikileaks e o uso da tecnoloxía como difusor engrosaron as reivindicacións, e a resposta represora do inmobilismo antoxábase inevitable. Unha costante que se reproduce sen remisión e que continuará estendéndose noutros puntos.

Escribira tamén Hegel que “a Historia é o progreso da consciencia da liberdade” e eso é o que non aceptan algúns dos que non xustifican hoxe a Resolución das Nacións Unidas a respecto da guerra civil libia, sen aportar solucións e comparándoa falazmente con Iraq. Cando se retrasaba a decisión de intervir reclamábanse actuacións. Agora, con amplo consenso, certa contención e respectando a legalidade internacional maniféstanse as maléficas e avariciosas fauces do imperialismo. Antes os rebeldes eran a metade do pobo, agora representan unha Al-Qaeda na que nunca acreditaron. O mundo árabe (e non só) está en convulsión e mudando vertixinosamente, e unha non-intervención, en lugar de dar esperanza aos demais pobos, daríalla ás tiranías nunha loita que se prevé longa e difícil. Non esquezamos que son reivindicacións lexítimas en prol das liberdades, os dereitos humanos, a participación política e a xustiza para as maiorías sociais.

Xornal

Para acompañar: U2-Sunday Blooday Sunday

Unha de discursos

Homenaxe a Del Riego na UV

Onte, 23 de Marzo, celebráronse na Universidade de Vigo unha serie de actividades organizadas pola Asociación Trabalingua. O encontro consistiu nunha ponencia de dous historiadores (Xusto Beramendi e Uxío Breogán) sobre as mocidades galeguistas no pasado e unha homenaxe a Francisco Fernández del Riego. Posteriormente celebrouse un debate entre representantes da mocidade galeguista hoxe. Trabalingua pediume estar alí, e quero agracedelo dende aquí. En principio estaba previsto que acudiran tamén Iria Aboi (UMG-Galiza Nova) e Javier Dorado (NNXX), pero finalmente non puideron asistir. Os participantes foron Paulo Carlos López (MNG-Galiza Nova), Marcos F. Lema (Converxencia XXI) e eu mesmo.

Nota da Universidade de Vigo.

A miña intervención na palestra (a parte de debate, evidentemente, non se atopa)

Outra de irresponsabilidade (e censura)

Empresas transnacionais e gobernos, esa relación desigual. Consecuencias: Entre moitas mais que tan ben explica o vídeo, censura e falla de liberdade (foi prohibida a súa difusión na TV arxentina, pode que pola claridade coa que expoñen a problemática)

Irresponsabilidade aquí e acolá

Sería obsceno pasar por riba do acontecido no lonxano Xapón: contra a forza desatada da natureza tórnase unha quimera loitar, tan só existe a posibilidade de minimizar os efectos dos seus esporádicos e inoportunos azoutes. O que non se comprende doadamente é como o ser humano é tan necio, e como despois das experiencias de Chernobyl ou do macabro epílogo da II Guerra Mundial seguimos sen plantexar seriamente que, por moi económico e rendible que resulte obter enerxía das centrais nucleares utilicemos, nesta escala, a perigosa tecnoloxia sen asegurarnos totalmente. Compensa? Din que os gatos teñen sete vidas, aínda que non os vexo a diario lanzándose ao baleiro dende un oitavo piso.

Pode que sexa cínico decilo dende a comodidade duns fogares abastecidos e confortables, pero o asunto vai en serio, e hai alternativas. Como tamén hai intereses e entran en xogo a xeopolítica e a independencia enerxética das nacións. O potencial destrutivo é case ilimitado, e ata inimaxinable. As consecuencias dunha concatenación de erros, dun mal uso ou dun accidente poden persistir séculos e afectan ostensiblemente ao equilibrio do ecosistema. Supón un pesadelo, sen vontade ningunha de pecar de catastrofismo, a posibilidade de que se repita un escenario onde aparezan malformacións, enfermidades incurables e onde grandes extensións de terreo fiquen inutilizables de xeito irreversible e permanente por mor dos ventos asasinos da radiación. A auga, o ar...

Arrepía que se recuperen termos como: cidade pantasma, liquidadores, éxodo masivo, desatre e holocausto nuclear ou apocalipse. Mais propios do pánico e da histeria colectiva alimentada en tempos da Crise dos Mísiles e da Guerra Fría.

Pode o planeta resistir moito mais tempo o maltrato e riscos ao que o sometemos? Cada un de nos é responsable pero, sobre todo, son os gobernos e organismos internacionais os que deben cuestionarse cara onde imos ou, do contrario, nalgún intre, o mundo ou partes importantes del deixarán de ser compatibles co desenvolvemento normalizado da vida. Algún podería crer que son paranoias ou proclamas propias dun perigoso e fundamentalista ecoloxista, pero calquera con sentido común debe reflexionar un chisco sobre o tema. É de supoñer que os que nos gobernan o teñen. Semella claro que os comezos do século XXI tampouco outorgan demasiado respiro: terrorismo internacional salvaxe, guerras vergoñentas, fame e graves violacións de dereitos humanos, revolucións de final incerto, catástrofes climáticas severas, Fukushima...se os Mayas esaxeraron coa profecía 2012, tampouco andiveron moi lonxe nos cálculos.

E despois disto, falar do debate sobre o Estado da Nación, pode parecer frívolo. Todo se queda cativo e irrelevante, incluso o pertinaz desemprego e outras necesidades. Pero é o que toca hoxe neste marabilloso recuncho do planeta. Posiblemente fora aínda maior a frivolidade coa que o enfocou o presidente deste país. Algo que xa non sorprende. Francamente non me atopo con moitos folgos para facer unha análise política fonda do que se escoitou no Hórreo, e estou seguro que a maioría dos lectores, aínda sendo galegos, teñen o pensamento noutro lugar. Aí coinciden con Feijóo. Dende logo, tamén continúa co pensamento fora da crúa realidade, sen afrontala. Non vai con el. Pero atópase cómodo e demasiado confiado en que os cidadáns responsabilicen exclusivamente a Zapatero de tódolos males. Parece non darse conta que a inseguridade da crise leva gobernos e o prestixio dos lideres por diante, tal cal tsunamis. Ao mellor remata arrepentído da parsimonia e da preguiza coa que encarou as labores dun goberno ao que se lle esixe ofrecer solucións e mostrar un mínimo de sensibilidade. Serían inmediatas. El mesmo comprometeu a súa honra. Duroulle 45 días. Van xa dous anos de lexislatura e, neste novo ciclo histórico, é unha eternidade para esperar. Non o quero imaxinar manexando, improvisando e decidindo noutro tipo de situacións.

Xornal

Fukushima, 2011

A estas horas, e sen ánimo de ser catastrofista, parece que se confirma que o mundo se encamiña novamente a unha crise nuclear de grande magnitude. Oxalá se deteña a tempo. Pero será necesario extraer conclusións. Os seres humanos non queremos aprender.

Ética para Savater

A semana pasada indignáronme as disertacións sobre o idioma da moza que se encontra (voluntariamente, ollo!) privada de liberdade e interna no programa-lixo por antonomasia. Antoxábase insuperable a sensación de vergoña allea que un pode experimentar cando escoita a unha compatriota mofarse de si mesma e do significado da cultura de seu, aínda sendo libre para renegar dela. Pero trabuqueime. Nótase ben que nos atopamos mergullados nun estado de irracionalidade permanente que afecta a camadas amplas de poboación. Na vida social e pública actual acontecen feitos que sorprenderían mesmo aos que lles caeu en desgraza pasar o resto dos días nun centro psiquiátrico. Moitos, probablemente porque aplicaron de xeito innato mecanismos de autodefensa, ao achar que os verdadeiramente necesitados de axuda son parte substancial dos que están fóra.

Fernando Savater: filósofo, ensaista... Un cidadán que se lle supoñía clinicamente san aínda que sexa ben coñecida a súa excéntrica traxectoria. Alguén a quen se lle supón tamén sensibilidade, ademáis dunha capacidade notable de análise e de resposta por encima da media, fixo unhas declaracións en Telecinco (estará maldita ou é que o espírito de Berlusconi o anega todo?) que espantan logo de todo o acontecido. Reproduzo literalmente para quen tivo a fortuna de non escoitalo á maña en directo e confundilo cunha lagaña endemoñada: (sobre a historia recente da violencia en Euskadi) “No sólo no estoy enojado con todo esto, si no que lo agradezco. A mi me ha dado 15 o 20 años de juventud. Cuando terminó el franquismo probablemente me hubiera dedicado a mis libritos (...) bueno, gracias al terrorismo he podido mantenerme vivo, activo, metido en política, haciendo actividades de joven (...). Yo, personalmente, me he divertido mucho”.

O bo de Amador tivo que ficar abraiado con este “xesto pola paz” e maxistral lección de ética, e de estética, do seu pai. Unha aportación ao diálogo, ao entendemento e á non-violencia definitiva. De sete estalos. Unha mostra inmensa de compromiso e respecto polos milleiros de persoas que sufriron as consecuencias derivadas da anacrónica loita de ETA e do conflito.

Cando observo, coas limitacións e deformacións propias do material que recibimos, o que acontece en boa parte do mundo islámico, sen dúbida o momento mais epocal que se recorda (maior que os acontecementos do 11-S e o que veu despois) dende 1989, pregúntome que se fixo mal en España para que certa xente se encontre sumida neste estado de alarmante impostura. Un tira de hemeroteca ou de vellas gravacións e chega a sentir nostalxia por momentos non-vividos. Algo que incomoda especialmente, por antinatural. Será debido á romántica narración do pasado pero é doado intuír o inmediato post-franquismo como unha etapa de evidentes dificultades e, ao tempo, de ilusións, mobilizacións e compañeirismo. De posicións ideolóxicas extremadas e utópicas pero, á vez, mais tolerantes coa diversidade, coa pluralidade e co outro. Con confianza na construcción colectiva do futuro. Exactamente como o que sentirán agora millóns de almas empurrando ata o martirio por conquerir sociedades xustas, libres e participativas nunha especie de orxía cega, valente, arriscada. Como adolescente.

Aquela España proxectaba esa imaxe transgresora e de fame por descubrilo mundo e descubrirse a si mesma. Se nos paramos a escoitar hoxe a parte da súa suposta intelectualidade (coma Savater, Sanchez Dragó...) ou a outra xente idiotizada e alimentada por estes traidores do pensamento, semella unha vella cascarrabias que se estoxou a si mesma e pide a berros reinventarse cando, en realidade, soamente é un bebé democrático. Algo falla, pero descoñezo o que é. E ti?

Xornal

MundoGaliza