viernes, 22 de agosto de 2008

Como ser Pío Moa e non morrer no intento

Ás veces un pregúntase como persoas tan esaxeradamente sobrecargadas de rencor e instaladas permanentemente no odio permanente poden chegar a ter certa relevancia pública, influír, e incluso contar con certo número de lectores, aduladores máis ou menos petulantes e seguidores á morte. Ás veces un pregúntase se todo o que che contaron e liches dende neno é certo ou non. Posiblemente a liña divisoria entre o que é certo e non é, sexa difusa. Ás veces tamén te preguntas que clase de retorta mente está detrás dalguén que foi integrante activo e confeso do grupo terrorista de inspiración maoísta GRAPO, no tardofranquismo, e agora forma parte do máis conservador e reaccionário da praza pública. Quizáis a viaxe, a peripecia, non sexa tan dificultosa porque simplemente é un perturbado que vai de historiador. Ou un simple desvergonzado polemista que gana ben cartos disfrazado de paiaso pseudo-intelectual. Quén sabe??. Quizáis quen o mercou tivo que afloxar ben a carteira ou sinxelamente, non tiña onde caerse morto ata que descubriu que con certa locuacidade se pode saír na tele aínda que digas cinco parvadas en cada frase. Cómo se pode vivir tranquilo contigo mesmo cando polas túas veas só corre unha mistura de mentira, odio e todo tipo de complexos??

Para algúns leva a razón. Cren nel. É o bon de vivir nunha sociedade libre na que el confesa atoparse incómodo, detestándose así mesmo e ós seus conxéneres. Un home que se fai chamar....LIBERAL!!!!. Como manipulan as palabras ó fío dunha pretendida xustificación histórica sen paralelismo posible!!!. Está claro que forma parte dunha estratexia de fondo dende certos sectores do conservadurismo españolista máis arcaizante ante o que consideran unha ofensiva por parte da esquerda. Puxéronse, dende que o PSOE en 2004 gañase as Eleccións Xeráis, á defensiva nunha ofensiva por terra, mar e aire fronte a todo o que soe distinto da música que ouvían os Reis Católicos. Pero chirría de maneira tal no século XXI que ningún científico serio ou historiador de prestixio lles adica un só minuto a rebatir falacias dese tamaño.

Pasados os anos, chegas á conclusión de que a verdade non existe, que as cousas non son nin brancas de todo, nin negras de todo. Polo medio sempre hai lugar para os matices, sempre hai medias verdades, e onde todo parecía aclarado comeza a escurecer. O dogmatismo é ineficaz, como tamén pode selo o relativismo levado á máxima expresión. Eu coido que este home non acadou a adolescencia no seu desenvolvemento mental.

Non chego a comprender como se pode pretender revisalo pasado sen un mínimo de obxectividade e desapaixoamento e pretender que cole, só facendo énfase no que lle interesa e ocultando de maneira deliberada e sistemática o que non lle interesa. Supoño que en certos sectores sociais poderán callar as súas proclamas agoreiras e o seu apocalíptico análise da realidade actual e pasada. Penso máis ben, que só cre neles quen quere crer. É cuestión de fe.

Entendo que a Zapatero lle chame "chekista", ou que a ETA, o PNV (os nacionalismos en xeral) e o PSOE (máis o resto da esquerda) os meta no mesmo saco como unha broma de cara á galería. Como a búsqueda permanente da alcachofa, o blog, a cámara ou o recadriño diario no que comentar para agrandalo seu propio ego e vender máis libriños infumables por fantasiosos. O que non entendo é que un home que naceu en Vigo odie tanto ós galegos e a todo o que cheire a galego, a vasco ou a catalán, menosprezando a súa cultura ou as súas lexítimas aspiracións políticas. Tampouco entendo que a estas alturas poida vomitar proclamas públicamente, e sen consecuencias xudiciais, na liña de que a homosexualidade é unha enfermidade evidente e sen cura...., ou que o exército sublevado de Franco non asasinou a naide nin na Guerra Civil Española nin durante 40 anos de férrea e oscurísima dictadura. Sempre minimizándo e xustificando. Sempre botándolle a culpa ó pobo, ós partidos, á República, ó separatismo, á masonería, a Moscú....o vello discurso de sempre. Dí que a Lei para a Recuperación da Memoria Histórica é unha "exaltación da violencia", cando o que pretende é dignificala aldraxada memoria de tantos e tantos inocentes que foron enterrados en fosas comúns despois de ser torturados en campos de concentración, ou carrilleiras, e axustizados sumarísimamente, coma cans. Maldita e diabólica guerra, coma todas, e tódolos miserables que as alentan(Anguita estivo fino, coma case sempre).

Ou meu máis absoluto desprezo ós Federicos, Moas, Luises del Pino e demáis axitadores, nostálxicos do anterior Réxime e rebeldes sen causa que se gañan a vida tratando de facerlle fervelo ánimo á xente dende a maña cedo. Eles, que se din amantes da liberdade e da patria deberían pois saber que esta remata cando te cruzas na dos demáis. A liberdade de expresión é un valor e un dereito irrenunciable e inalienable nas nósas sociedades, pero non por elo debemos desprestixalo abusando del almorzo, comida, cea e sobrecea.

E se te sintes patriota Moa(ías para Mao??), ama á túa patria non odiando a máis da metade dos que viven nela, bastante enfermidade tes sendo patrioteiro, que non patriota. Dudo que chegues a vello, porque ós teus anos estas na pubertade. Alá tí e as túas obscenidades Pío Moa, segue remoendo para seguer cobrando.


sábado, 26 de enero de 2008

I have a dream...


Frase célebre de un célebre hombre llamado Martin Luther King...
¿Podrá este hombre tener la oportunidad de materializar el Sueño y el de millones de personas en todo el mundo?
Barack Obama. No deja indiferente a nadie. Para unos, una incógnita. Para otros, la esperanza...
Año 2008: Estamos a las puertas de la segunda década del SXXI y este siglo comienza con gran estruendo la mañana de un tal 11 de Septiembre...
En la filosofía oriental los años terminados en 8, periodicamente, son años que anuncian cambios, que marcan un antes y un después, la apertura de una nueva etapa...
¿Estamos ante uno de esos años-punto de inflexión?
El año en cuestión, innegablemente, ha comenzado dibujando nubes en el horizonte económico en Occidente. Algunos dicen que podría suponer a medio plazo el inicio de la cesión de la antorcha a los países asiáticos.
Este es el contexto. Pero va más allá...
Hagamos el esfuerzo de recordar las sensaciones que teníamos la noche del 10 de Septiembre...Era un mundo sin miedo. Con problemas y conflictos. Con pobreza, injusticias, guerras..., pero en nuestros ojos había luz.
Al día siguiente no sólo murieron innecesariamente 3000 personas de diferentes razas y nacionalidades..., se vino abajo un mundo y todo se hizo gris.
Aquel día entramos de lleno en el SXXI, y nos entró por los ojos. Somos conscientes de la velocidad con que todo fluye. También lo somos del retroceso de los Derechos Humanos, de la invasión de las nuevas tecnologías y de lo que han cambiado nuestras vidas y la forma de interrelacionarse socialmente. De la situación del Medio Ambiente. Los cambios son vertiginosos.
La cascada de reacciones que se produjeron desde aquel fatídico día de 2001 han traído un mundo inestable y más tenso.Un mundo de desconfianza y más violencia.También de más vileza.
Por la mañana desayunas cadáveres y al mediodía magnicidios. A la noche te vas con ración de coche-bomba, inmolación o ataque selectivo.En tu madrugada un Kassam cae en Israel, cuando despiertas, hay 30 palestinos menos, el goteo es incesante. Entre tanto, África sigue igual de olvidada y en Latinoamérica ni un niño menos deja de hurgar en un vertedero cualquiera para llevarse un pedazo de comida podrida a la boca, entre ratas y demás...Algunos imperios dormidos despiertan contra el imperialismo. Hace falta hablar.
El mundo NECESITA un CAMBIO de rumbo en muchos órdenes y la figura de este hombre puede representar ese cambio necesario.
Hay hombres (y mujeres, obviamente) que se hacen iconos no sólo por lo que hacen, sino por lo que representan y por el don de la oportunidad. Aparecen en el lugar y en el momento preciso para cambiar el rumbo de la Historia.
Obama, como Lincoln, Churchill o JF Kennedy, tiene ese don. Es el hombre preciso para este momento de auténtica depresión.
Una persona mestiza para un mundo que necesita tender puentes entre culturas, razas y religiones. Una persona cosmopolita para un mundo que necesita cosmopolitismo en toda su extensión conceptual.
Quizá sea un adelantado a su tiempo y no sea su hora. Pero es la mejor opción. Es la opción. El mundo lo reclama. Su fin no será trágico como el de King. Su final es mejorar su país y la imagen de este en el mundo y trabajar para que el mundo entero recupere el respeto por los valores de su país.
El va encender la luz de nuevo.

viernes, 13 de julio de 2007

Con el Diálogo hacia la Libertad


Bienvenidos tod@s aquellos que algún día visiten este espacio, el cual no pretende ser más que una ventana que abramos hacia la Libertad.
Libertad entendida en su sentido más amplio y extenso. Quién hasta aquí llegue no sólo lo hará como visitante, de peregrino, también se puede quedar a hablar y a decidir. Se reclama su participación activa, pudiendo opinar acerca de todo lo que se trate en cada momento. Ese es el objetivo de este cuaderno libre: la Reflexión y el Diálogo. Pero no sólo.
Los temas que se aborden serán sobre lo que nos ocurre. Preocupaciones y visiones desde una óptica y vocación analítica, la mayoría de las veces políticas.
¿A quién no le preocupa, en los relativamente tumultuosos albores del S.XXI, el transcurrir de los acontecimientos a nivel mundial y también, español y/o gallego?
La visión sobre todo esto se va a producir aquí, ¿para que negarlo?, desde una óptica progresista y de izquierdas. De Izquierda, social, democrática, europea e internacionalista. Una Izquierda preocupada por el medio ambiente y por el respeto a los Derechos Humanos. Una izquierda también preocupada por la solución de los conflictos. Y como siempre por la Justicia, la Paz, la desigualdad, y por la verdad...
La opinión libre de hombres libres para ciudadanos libres. Desde el profundo respeto a la diversidad y pluralidad de pensamiento, ideología, nacionalidad, lengua, raza, condición sexual, religión...
Animo a tod@s a participar, a tejer una red de opiniones a fin de llegar a conclusiones provechosas para poder exigir a nuestros representantes más transparencia, más Democracia, más voluntad de solucionar lo que a tod@s nos afecta.
Para ello nosotros, los que aquí nos reunamos, sólo tenemos un arma: la Palabra y por lo tanto, el reclamo del Diálogo como algo ineludible para tratar de resolver los problemas que se presenten o que se encuentran enquistados.
Nuestra voluntad será tratar de deshacer los nudos sutilmente, abrir camino y llegar a la conclusión de que podemos Resolver, porque tenemos el Poder. No se requiere el silencio ni el escondite, se necesita alzar la voz y actuar dentro de nuestras posibilidades.
Esta bitácora es entonces una plataforma reivindicativa por el Diálogo. No hay más solución que él. En él y sólo en él reside la esperanza de un futuro mejor, pero el Diálogo no es el fin.
Es el medio para acercar posiciones y limar asperezas. Es el vehículo que nos llevará a mayores cotas de Libertad.